Czubajeczka brązowoczerwonawa Lepiota brunneoincarnata
śmiertelnie trujący
Pozostaje mała, kapelusz ma zwykle poniżej 5 cm, a trzon jest różowobrązowo opasany i ma strefę pierścieniową.
Zobacz na mapieOznaczanie w 5 krokach
Jeżoskórka ostrołuskowa to niewielki grzyb z grupy czubajeczek, o brązowym kapeluszu i igłowatych łuskach. Podejrzewa się ją o właściwości trujące i nie wolno jej jeść.
Sezonod lipca do października
Wysyp zarodnikówbiały
RodzinaAgaricaceae
- Kapelusz. Kapelusz ma od 2 do 5 cm szerokości, jest brązowy, pokryty spiczastymi, odstającymi łuskami.
- Spód kapelusza. Blaszki są białe i wolne, a z wiekiem różowieją.
- Trzon, pierścień i pochwa. Trzon jest cienki i brązowawy, z dużym, błoniastym, zwisającym pierścieniem, który nie daje się przesuwać, i z bulwiastą pochwą.
- Zapach i smak. Pachnie nieprzyjemnie do metalicznie; nie próbuj jej na smak.
- Miąższ i przebarwienia. Miąższ jest biały i nie zmienia barwy.
Z czym można pomylić
Jest trująca i niejadalna, dlatego nie myl jej z jadalną czubajką kanią.
Chlorophyllum venenatum
trujący
Jego trzon jest gładki, a nie wężykowaty, bulwa ma ostry brzeg, a miąższ czerwienieje po przecięciu.
Zobacz na mapieCzubajka kania Macrolepiota procera
jadalny
.JPG){kind=link}
Pachnie przyjemnie orzechowo, a jej wysyp zarodników jest biały. Jeżoskórka ostrołuskowa natomiast pachnie nieprzyjemnie, gazem świetlnym, i ma zwisający, nieprzesuwalny pierścień.
Zobacz na mapiePorównanie obok siebie
| Jeżoskórka ostrołuskowa | Czubajeczka brązowoczerwonawa | Chlorophyllum venenatum | Czubajka kania | |
|---|---|---|---|---|
| Kapelusz | od 2 do 5 cm szerokości, brązowy, ze spiczastymi łuskami | od 2 do 5 cm, w młodości czerwonobrązowy, różowobrązowe łuski | od 10 do 20 cm, brązowe łuski na jasnym tle | od 10 do 30 cm, w młodości pałkowaty, łuski |
| Spód | blaszki białe, wolne, z wiekiem różowe | blaszki białe, wolne, dość gęste | blaszki białe, wolne, gęste | blaszki białe, wolne, gęste, wałeczek przy trzonie |
| Trzon | cienki, brązowawy | krótki, różowobrązowo opasany, strefa pierścieniowa | gładki, białawy, bulwa o ostrym brzegu | do 40 cm, smukły, wężykowaty, podwójny pierścień |
| Miąższ | biały, nie zmienia barwy | białawy, cienkomiąższowy | biały, przy uszkodzeniu czerwienieje szafranowo | biały, w kapeluszu miękki, trzon włóknisty |
| Wartość kulinarna | Niejadalny | śmiertelnie trujący | trujący | jadalny |
Siedlisko & Sezon
Zasobne w próchnicę skraje lasów i łąk. Od nizin po pogórza i góry.
Drzewa symbiotyczne
Drzewa liściaste, często buk i dąb.
Sezon
sty
lut
mar
kwi
maj
cze
lip
sie
wrz
paź
lis
gru
możliwy dobry główny sezon
W lasach liściastych i parkach.
Regiony grzybowe z prognozą dzienną
Dla tego gatunku nie ma jeszcze stanowisk w podziale na regiony. Strony krajów prowadzą do wszystkich regionów z prognozą dzienną.
Bezpieczeństwo
Nigdy nie jedz grzyba, którego nie rozpoznałeś z całą pewnością. To nie jest grzyb jadalny: nie zbieraj go do kuchni.
Wskazówki dla Twojego kraju
Polska
Ośrodek toksykologiczny:
Ośrodek Informacji Toksykologicznej Warszawa (OKZ)607 218 174Pomorskie Centrum Toksykologii Gdańsk58 682 04 04Ośrodek Informacji Toksykologicznej Poznań61 847 69 46
Numer alarmowy: 112
Poradnia mykologiczna: GIS: Grzyby, wybieraj bezpiecznie. Grzyboznawcy w stacjach sanitarno-epidemiologicznych bezpłatnie sprawdzają grzyby zebrane na własny użytek; warto wcześniej zadzwonić.
Dlaczego nie jest jadalny
Trujący, niejadalny.
Mniejsza od czubajki kani; dokładnie sprawdź pierścień i pochwę.
Najczęstsze pytania
Jeżoskórka ostrołuskowa: czy nadaje się do jedzenia?
Nie, jeżoskórka ostrołuskowa nie jest jadalna. Uważa się ją za trującą, dlatego nie myl jej z jadalną czubajką kanią.
Jeżoskórka ostrołuskowa: kiedy i gdzie rośnie?
Sezon w Europie Środkowej: od lipca do października. W lasach liściastych i parkach. Drzewa towarzyszące i siedlisko: drzewa liściaste, często buk i dąb. Podłoże: zasobne w próchnicę skraje lasów i łąk. Wysokość n.p.m.: od nizin po pogórza i góry.
Jeżoskórka ostrołuskowa: jakie ma sobowtóry?
Podobne gatunki: czubajka kania, Chlorophyllum venenatum i czubajeczka brązowoczerwonawa. Czubajka kania: pachnie przyjemnie orzechowo, a jej wysyp zarodników jest biały. Jeżoskórka ostrołuskowa natomiast pachnie nieprzyjemnie, gazem świetlnym, i ma zwisający, nieprzesuwalny pierścień. Chlorophyllum venenatum: jego trzon jest gładki, a nie wężykowaty, bulwa ma ostry brzeg, a miąższ czerwienieje po przecięciu. Czubajeczka brązowoczerwonawa: pozostaje mała, kapelusz ma zwykle poniżej 5 cm, a trzon jest różowobrązowo opasany i ma strefę pierścieniową.
Jeżoskórka ostrołuskowa: po czym ją rozpoznać?
Wysyp zarodników: biały. Kapelusz ma od 2 do 5 cm szerokości, jest brązowy, pokryty spiczastymi, odstającymi łuskami.
Gatunki pokrewne
- Czubajeczka brązowoczerwonawa Lepiota brunneoincarnata
- Czubajka kania Macrolepiota procera
- Pieczarka łąkowa Agaricus campestris
- Czernidłak kołpakowaty Coprinus comatus
- Pieczarka karbolowa Agaricus xanthodermus
- Chlorophyllum venenatum Chlorophyllum venenatum
Źródła
Autorzy zdjęć
- Zdjęcie: User:Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · Wikimedia Commons
- Czubajeczka brązowoczerwonawa: Zdjęcie: User:Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · Wikimedia Commons
- Chlorophyllum venenatum: Zdjęcie: MM1994 · CC BY-SA 3.0 · Wikimedia Commons
- Czubajka kania: Zdjęcie: Fredy.00 · Public domain · Wikimedia Commons
Nie zastępuje osobistego sprawdzenia zbiorów przez znawcę. Bez gwarancji poprawności. Zaktualizowano: 17.10.2026.